پپسین ۱:۳۰۰۰ (Pepsin 1:3000 - Extrapure) - برند SRL - کد 164843 - CAS 9001-75-6

پپسین ۱:۳۰۰۰ (Pepsin 1:3000 - Extrapure) - برند SRL - کد 164843 - CAS 9001-75-6

[شناسنامه فنی محصول | Technical Specifications]
- نام انگلیسی: Pepsin 1:3000 - Extrapure
- نام فارسی: پپسین ۱:۳۰۰۰ (گرید فوق خالص)
- برند سازنده: SRL (تولیدکننده تخصصی مواد شیمیایی و آنزیم‌های با کیفیت آزمایشگاهی با استانداردهای دقیق)
- کد کاتالوگ: 164843
- شماره CAS: 9001-75-6
- فعالیت آنزیمی (Activity): $1:3000$ (به این معنا که یک واحد وزن آنزیم می‌تواند مقدار زیادی از سوبسترا را در زمان مشخص تجزیه کند - نشان‌دهنده خلوص و قدرت بالای کاتالیزوری)
- منشأ: معده خوک (Porcine)
- حالت فیزیکی: پودر رنگ کرم تا زرد کمرنگ
- گرید: Extrapure (مناسب برای کاربردهای حساس آزمایشگاهی و بیوتکنولوژی)

---

[معرفی جامع و بیوگرافی محصول | Comprehensive Introduction]
پپسین (Pepsin) تولید شرکت SRL با کد شناسایی 164843، یک آنزیم پروتئولیتیک (هضم‌کننده پروتئین) از خانواده آسپارتیک پروتئازها است. این آنزیم در محیط‌های اسیدی (به‌ویژه pH ۱.۵ تا ۲.۵) به حداکثر فعالیت خود می‌رسد و وظیفه شکستن زنجیره‌های پیچیده پروتئینی به پپتیدهای کوچک‌تر را بر عهده دارد.

برای متخصصین کیمیا گستر پویش، تامین این محصول با گرید Extrapure و فعالیت 1:3000*، تضمین‌کننده این است که محققان با ماده‌ای مواجه هستند که کمترین میزان ناخالصی را داشته و بیشترین بازدهی را در هضم پروتئین‌ها ارائه می‌دهد. پپسین SRL به دلیل استانداردهای سخت‌گیرانه در فرآیند استخراج و خالص‌سازی، تکرارپذیری بالایی در آزمایش‌های هضم در محیط‌های شبیه‌ساز معده (In-vitro digestion) دارد و ابزاری ایده‌آل برای تجزیه بافت‌ها و استخراج مواد درون‌سلولی است.
Pepsin 1:3000, supplied by SRL (Cat No. 164843) with CAS 9001-75-6, is a high-activity aspartic protease derived from porcine gastric mucosa. This "Extrapure" grade ensures minimal contamination and maximum catalytic efficiency, making it ideal for the hydrolysis of proteins and the preparation of biological samples. For Kimiya Gostar Pouyesh, providing this specific grade of Pepsin guarantees a standardized enzymatic activity, which is critical for research involving simulated gastric fluid (SGF) studies, protein digestion assays, and the extraction of proteins from complex biological matrices.
---
*[کاربردهای استراتژیک و آزمایشگاهی | Strategic Applications]
این آنزیم در حوزه‌های تخصصی زیر کاربرد حیاتی دارد:
1. شبیه‌سازی گوارش (In-vitro Digestion): استفاده در مدل‌های آزمایشگاهی برای بررسی رهش داروهای پروتئینی یا جذب مواد مغذی در معده.
2. تخریب بافت‌ها (Tissue Dissociation): استفاده برای تجزیه پروتئین‌های ساختاری در بافت‌ها جهت استخراج سلول‌ها یا DNA.
3. بیوشیمی و بیوتکنولوژی:* تجزیه پروتئین‌های هدف برای بررسی ساختار آمینواسیدی و l l-پپتیدهای حاصل.

4. *صنایع غذایی: بررسی قابلیت هضم پروتئین‌های غذایی و بهینه‌سازی فرآیندهای فرآوری مواد غذایی.
5. آنالیزهای فارماکولوژی: تست پایداری داروهای پپتیدی در برابر اثرات آنزیمی معده.

---

[دانستنی‌های تخصصی و نکات کاربردی | Expert Insights & Facts]
آیا می‌دانید؟
- وابستگی شدید به pH: پپسین در pH بالای ۵ تقریباً غیرفعال شده و در pHهای بسیار بالا (قلیایی) دچار تغییر ساختاری необراگشت (Irreversible Denaturation) می‌شود. بنابراین، برای فعال‌سازی، حتماً باید در محیط‌های اسیدی (مانند $\text{HCl}$ ۰.۱ مولار) استفاده گردد.
- تفاوت در فعالیت (1:3000): عدد ۱:۳۰۰۰ نشان‌دهنده قدرت تخریبی بالای این بچ از آنزیم است؛ یعنی مقدار بسیار کمی از این پودر برای هضم حجم زیادی از پروتئین کافی است.
- S-Activation: این آنزیم به صورت پیش‌ساز (پپسینوژن) تولید می‌شود و در محیط اسیدی به فرم فعال (پپسین) تبدیل می‌گردد.

---

[تحلیل فنی و مزایا | Technical Analysis]
- خلوص Extrapure: حذف مواد همراه و پروتئین‌های غیرهدف که باعث ایجاد نویز در نتایج طیف‌سنجی یا کروماتوگرافی می‌شوند.
- تکرارپذیری بالا: ثبات در فعالیت آنزیمی در تمامی بچ‌های تولیدی SRL، خطای آزمایشگاهی را به حداقل می‌رساند.
- حلالیت سریع: این پودر به سرعت در بافرهای اسیدی حل شده و فعال می‌گردد.

---

[راهنمای نگهداری و ایمنی | Handling & Safety]
- نگهداری: باید در دمای ۲ تا ۸ درجه سانتی‌گراد (یخچال) و در ظرف کاملاً دربسته نگهداری شود. از قرار دادن در معرض رطوبت شدید جلوگیری نمایید.
- آماده‌سازی: برای تهیه محلول، ابتدا پودر را در آب مقطر یا بافر خنک حل کرده و سپس pH را با استفاده از اسید به محدوده ۱.۵ تا ۲.۵ برسانید تا فعال شود.
- ایمنی: پپسین یک پروتئین فعال است و در صورت استنشاق یا تماس با پوست می‌تواند باعث حساسیت یا تحریک شود. استفاده از ماسک و دستکش در هنگام توزین پودر الزامی است.
- دفع: پسماندهای حاوی آنزیم باید طبق پروتکل‌های مواد بیولوژیکی غیرخطرناک دفع گردند.

---

پپسین چیست؟

پپسین /ˈpɛpsɪn/ یک اندوپپتیداز است که پروتئین ها را به پپتیدها و اسیدهای آمینه کوچکتر تجزیه می کند. این یکی از آنزیم های گوارشی اصلی در سیستم گوارش انسان و بسیاری از حیوانات دیگر است که به هضم پروتئین های موجود در غذا کمک می کند. پپسین یک پروتئاز آسپارتیک است که از آسپارتات کاتالیزوری در محل فعال خود استفاده می کند.

این یکی از سه اندوپپتیداز اصلی (آنزیم های برش دهنده پروتئین ها در وسط) در دستگاه گوارش انسان است که دو مورد دیگر کیموتریپسین و تریپسین هستند. همچنین اگزوپپتیدازهایی وجود دارند که اسیدهای آمینه منفرد را در هر دو انتهای پروتئین ها حذف می کنند (کربوکسی پپتیدازهای تولید شده توسط پانکراس و آمینوپپتیدازهایی که از روده کوچک ترشح می شوند). در طول فرآیند هضم، این آنزیم ها، که هر یک در قطع ارتباط بین انواع خاصی از اسیدهای آمینه تخصص دارند، برای تجزیه پروتئین های غذایی به اجزای خود، یعنی پپتیدها و اسیدهای آمینه، که می توانند به راحتی توسط روده کوچک جذب شوند، همکاری می کنند. . ویژگی برش پپسین گسترده است، اما برخی از اسیدهای آمینه مانند تیروزین، فنیل آلانین و تریپتوفان احتمال برش را افزایش می دهند.

زیموژن پپسین (پروآنزیم)، پپسینوژن، توسط سلول های اصلی معده در دیواره معده آزاد می شود و پس از مخلوط شدن با اسید هیدروکلریک شیره معده، پپسینوژن فعال می شود تا به پپسین تبدیل شود.

تاریخه پپسین

پپسین یکی از اولین آنزیم هایی بود که توسط تئودور شوان در سال 1836 کشف شد. شوان نام خود را از کلمه یونانی πέψις pepsis به معنای "هضم" (از πέπτειν peptein "هضم کردن") ابداع کرد. یک ماده اسیدی که قادر بود غذاهای مبتنی بر نیتروژن را به مواد محلول در آب تبدیل کند پپسین است.

در سال 1928، زمانی که جان اچ نورتروپ آن را با استفاده از دیالیز، فیلتراسیون و خنک کردن متبلور کرد، به یکی از اولین آنزیم هایی تبدیل شد که متبلور شد.

پیشرو

پپسین به عنوان یک زیموژن به نام پپسینوژن بیان می شود که ساختار اولیه آن دارای 44 اسید آمینه اضافی در مقایسه با آنزیم فعال است.

در معده، سلول های اصلی معده پپسینوژن آزاد می کنند. این زیموژن توسط اسید هیدروکلریک (HCl) که از سلول های جداری در پوشش معده آزاد می شود، فعال می شود. هورمون گاسترین و عصب واگ باعث آزاد شدن هر دو پپسینوژن و HCl از پوشش معده هنگام خوردن غذا می شود. اسید هیدروکلریک یک محیط اسیدی ایجاد می کند که به پپسینوژن اجازه می دهد تا به صورت اتوکاتالیستی باز شود و خود را جدا کند و در نتیجه پپسین (شکل فعال) تولید کند. پپسین 44 اسید آمینه را از پپسینوژن جدا می کند تا پپسین بیشتری تولید کند.

پپسینوژن ها بر اساس ساختار اولیه خود عمدتاً در 5 گروه مختلف گروه بندی می شوند: پپسینوژن A (همچنین پپسینوژن I)، پپسینوژن B، پروگاستریکسین (همچنین پپسینوژن II و پپسینوژن C نیز نامیده می شود)، پروکیموسین (همچنین پرورنین نامیده می شود) و پپسینوژن F (همچنین حاملگی نامیده می شود). گلیکوپروتئین مرتبط).

فعالیت و ثبات

پپسین در محیط های اسیدی بین PH 1.5 تا 2.5 فعال ترین است. بر این اساس، محل اولیه سنتز و فعالیت آن در معده است (pH 1.5 تا 2). در انسان غلظت پپسین در معده به 0.5 تا 1 میلی گرم در میلی لیتر می رسد.

پپسین در pH 6.5 و بالاتر غیرفعال است، با این حال پپسین تا pH 8.0 به طور کامل دناتوره یا غیرفعال نمی شود.[11][15] بنابراین، پپسین در محلول های تا PH 8.0 می تواند پس از اسیدی شدن مجدد دوباره فعال شود. پایداری پپسین در pH بالا پیامدهای قابل توجهی بر بیماری منتسب به ریفلاکس حنجره دارد. پس از رفلاکس معده، پپسین در حنجره باقی می ماند. در میانگین pH حنجره (pH = 6.8) پپسین غیرفعال خواهد بود اما می تواند پس از رویدادهای ریفلاکس اسیدی که منجر به آسیب به بافت های محلی می شود، دوباره فعال شود.

پپسین ویژگی شکاف گسترده ای را نشان می دهد. پپسین تا 20 درصد از پیوندهای آمیدی مصرف شده را هضم می کند. باقیمانده ها در موقعیت های P1 و P1' در تعیین احتمال برش مهم هستند. به طور کلی، اسیدهای آمینه آبگریز در موقعیت های P1 و P1 احتمال برش را افزایش می دهند. فنیل آلانین، لوسین و متیونین در موقعیت P1 و فنیل آلانین، تریپتوفان و تیروزین در موقعیت P1 منجر به بالاترین احتمال برش می شوند. موقعیت P1

پپسین در رفلاکس حنجره

پپسین یکی از علل اصلی آسیب مخاطی در حین رفلاکس حنجره است. پس از رفلاکس معده، پپسین در حنجره (pH 6.8) باقی می‌ماند. در حالی که پپسین در این محیط از نظر آنزیمی غیرفعال است، پایدار باقی می ماند و می تواند در رویدادهای رفلکس اسید بعدی دوباره فعال شود. قرار گرفتن مخاط حنجره در معرض پپسین فعال آنزیمی، اما نه پپسین یا اسید غیرفعال برگشت ناپذیر، منجر به کاهش بیان پروتئین های محافظ می شود و در نتیجه حساسیت حنجره به آسیب را افزایش می دهد.

پپسین همچنین ممکن است در طی رفلاکس معده ضعیف اسیدی یا غیر اسیدی باعث آسیب مخاط شود. رفلاکس ضعیف یا غیر اسیدی با علائم ریفلاکس و آسیب مخاطی مرتبط است. در شرایط غیر اسیدی (PH خنثی)، پپسین توسط سلول‌های راه‌های هوایی فوقانی مانند حنجره و هیپوفارنکس توسط فرآیندی به نام اندوسیتوز با واسطه گیرنده درونی می‌شود. گیرنده ای که توسط آن پپسین اندوسیتوز می شود در حال حاضر ناشناخته است. پس از جذب سلولی، پپسین در وزیکول های داخل سلولی با pH پایین ذخیره می شود که در آن فعالیت آنزیمی آن بازسازی می شود. پپسین تا 24 ساعت در سلول باقی می ماند. چنین قرار گرفتن در معرض پپسین در pH خنثی و اندوسیکتوز پپسین باعث تغییراتی در بیان ژن مرتبط با التهاب می شود که زمینه ساز علائم و نشانه های ریفلاکس،  و پیشرفت تومور است. این و تحقیقات دیگر  پپسین را در سرطان زایی منتسب به رفلاکس معده دخیل می دانند.

پپسین در نمونه های راه هوایی به عنوان یک نشانگر حساس و اختصاصی برای رفلاکس حنجره در نظر گرفته می شود. تحقیقات برای توسعه ابزارهای درمانی و تشخیصی جدید با هدف پپسین برای رفلاکس معده در حال انجام است. یک تشخیص سریع غیرتهاجمی پپسین به نام پپتست اکنون در دسترس است که وجود پپسین را در نمونه های بزاق تعیین می کند.